Wróciłam właśnie z kina. Widziałam smutny film, który jednak skończył się dobrze. Mój też tak się skończy, tak coś czuję. Jest dżdżysto, mgliście, wilgotno, ciepło. Zbyt cudownie, żeby przespać tę noc w domu. Tak więc nocuję dziś na trawie, przed domem, wtulona w mojego mięśniaka. Z czworołapem jestem bezpieczna. Pogryzie każdego, kto się tylko zbliży, a nie będzie pachniał mną. Zagryzie zmory senne. Przegoni strachy. Pies Mój.
Czyż nie wyglądam na Brazylijkę? Co nie? No nie? Czyż nie?!
No przecież włosy mam lokate, oczy czorne jak węgiel, karnacje śniadą no i temperament, że ho ho! Gorąca dziewczyna za mnie i tańczyć potrafię i pupą trząść. Nie, nie ważne, że z efektem trzęsącej się galarety. No przecież, widać gołym okiem, że brazylijskie mam korzenie!
Więc dlaczego mi pan mówi, że się przesłyszałam? Że to nie Brazylijczyk, a Niemiec prawdopodobnie będzie moim dawcą szpiku? Nie możliwe. Niech pan sprawdzi raz jeszcze. A jednak Niemiec? Szlag by to. Ale ja już się utożsamiłam z tą Brazylią, niech mi pan tego nie odbiera. Niemcy są chłodni, niedostępni, dyplomatyczni tacy... Tak, wiem, że to stereotypy. Ale ja już przysposobiłam sobie tę brazylijską tożsamość, płakałam razem z brazylijskimi kibicami, kiedy Niemcy rozgromili ich na mundialu. Miałabym teraz tak ich zdradzić? Przejść za linię wroga?
To nie koniec, słuchaj pan dalej. Poszłam o krok dalej. Obmyśliłam plan jak zaciągnąć swojego brazylijskiego chłopca do ołtarza. Suknia ślubna wybrana. Miała być prosta, bez tiulu i koronek. Dziadki mieliśmy mieć pół polskie, pół brazylijskie. I domek na drzewie w puszczy amazońskiej. Miała być brazylijska kawa i brazylijska samba ... Brazylijska, rozumie pan. A teraz co, wszystko na marne? Moje plany i marzenia legły w gruzach?
Nie. Nie tracę nadziei. Brazylijska baza dawców jeszcze nie cała przekopana. Kilku kawalerów nadal nie sprawdzono... Jeśli jest choć cień szansy, że nie zostanę Helgą von JungingErm- poczekam. Nadzieja umiera ostatnia...
Wróciłam! O prawie 5-tygodniowej włóczędze opowiem Wam...
Kiedy indziej!
Tym razem o czymś znacznie ważniejszym.
Ponoć nie chwali się dnia przed zachodem słońca, ale co tam!
Jakiś czas temu mój doktorek powiedział mi, że będąc w podróży w Brazylii, w jednym z klubów widział tancerkę zabójczo do mnie podobną i że mam bardzo brazylijską urodę. Rozbawiło mnie to, ale kiedy okazało się, że jest w tym garść- bo nawet nie szczypta- prawdy, to już przestało mi być do śmiechu. Po jakimś czasie wyszło na jaw, że faktycznie moje geny są nietutejsze i niestety, ale nie jest to dobra karta, kiedy szuka się dla siebie dawcy szpiku. Okazało się, że na całym bożym świecie nie ma dla mnie genetycznego bliźniaka, a ostatnią moją nadzieją mieli być właśnie Brazylijczycy! Po przekopaniu brazylijskiej bazy potencjalnych dawców szpiku okazało się jednak, że niestety ale i tam nie ma dla mnie zgodnego dawcy...
Właśnie dostałam telefon! W Brazylii zarejestrował się nowy dawca! Czekają go jeszcze szczegółowe badania, ale wygląda na to, że będzie w pełni zgodny!
Chciałam się podzielić z Wami moim szczęściem! Przed swoim czwartym przeszczepem szpiku, tym razem allo od dawcy niespokrewnionego, chciałam pojechać z Hodgkinem w podróż. Długą, dziką, daleką, samotną, spokojną, odświeżającą umysł, na owłosionym łonie przyrody. Z widokiem na wielki wóz, z ziemią w butach i kurzem w kącikach oczu. Poczuć wolność, Boskość, potęgę przyrody i ciszy. Bez all inclusive, pensjonatów i autokaru. Trochę stopem, trochę marszrutką, sypiając w namiocie lub na podłodze u gościnnych Gruzinów i Ormian. Uciec!
Tak,
wiem. Jestem chora i bezpieczniej by było, gdybym została w domu, pod kloszem, jak róża Małego Księcia. Psia mać! Już ponad trzy lata tu siedzę! Nie mam czasu do stracenia! Kiedy ma nadejść ten lepszy moment na spełnianie marzeń, jeśli nie teraz, przed przeszczepem? Ile można
1. Konieczność podjęcia decyzji o przeszczepieniu szpiku
kostnego wiedząc, że ma się- tak na oko- 60% szans na jego powodzenie. A na oko
to chłop w szpitalu umarł.
2. Dowiedzenie się, że wybór jest tylko pozorny, gdyż bez
przeszczepienia szpiku Hodgkin- tak po prostu, efektywnie, lecz nieefektownie-
zje Ermówkę na deser (rubasznie przy tym mlaszcząc);
3. Uświadomienie sobie swojej wyjątkowości. Na całym
Bożym świecie nie ma drugiej takiej Ermówki jak ja- brak zgodnego dawcy
szpiku.
Poszłam
kiedyś na spacer do parku i zobaczyłam faceta w dresie, który bawił się ze
swoim bokserem, a że uwielbiam psy to zagadałam do faceta w dresie i spytałam,
czy też się mogę z jego adehadowym czworołapem pobawić. Podczas godziny
biegania za psem i rzucania mu lakierowanego śliną patyka przekonałam się o tym, że ten zwykły
facet w dresie i jego bokser nie byli postawieni na mojej drodze przypadkiem. Adehadowiec pewnie by temu zaprzeczył, gdyż na jego drodze wyłącznie patyk mógł znaleźć się nieprzypadkowo.
Facet w dresie okazał się być wykładowcą filozofii na jednym z uniwersytetów i nie wiedział nawet, że ta gówniara,
która go zaczepiła, dopiero co wyszła ze szpitala po kolejnym autoprzeszczepie szpiku,
dowiedziała się, że mimo trudów leczenia i tak niebawem umrze na raka, poszła
więc sobie do parku trochę pobeczeć i zadać drzewom pytanie "po co to
wszystko?". Długo sobie gawędziłam z facetem w dresie o rzeczach ważnych,
nim dowiedziałam się, skąd pochodzi jego wiedza i wnikliwość. Ja jednak do
końca ukrywałam swoją chorobę. Również pod turbanem. Facet w dresie nawet nie
wiedział jak bardzo to, co mówi, było mi właśnie potrzebne. Opowiedział mi m.in
o takim gościu, który- bardziej niż na spacery do parku- lubił chodzić na dziwki.
Polecił mi jego pamiętnik... "Wyznania Świętego Augustyna".
Pomyślałam potem: jak dobrze, że facet w dresie miał nadpobudliwego psychoruchowo boksera. Inaczej nie podeszłabym i nie zagaiła. Nie zadziałoby się, to co się zadziało, nie byłoby
tej rozmowy, a ja błąkałabym się po parku, szlochała i szukała choć jednego suchego fragmentu już sto razy użytej jednorazowej chusteczki. Przy okazji oszczędziłam Bogu ducha winnym drzewom zamęczenia pytaniami retorycznymi.
Czasami
rozmowa z mądrym człowiekiem to jak rozmowa z Bogiem. Za takie rozmowy jak
tamta oraz jak ta, którą opublikowała Wyborcza mówię DZIĘKUJĘ.
Proszę,
proszę proszę... Kolejny sezon proszenia przede mną. Przyzwyczaiłam się już do
tego, że mi z tym niezręcznie. Ale czy mam inne wyjście? Choć- gdyby się
głębiej zastanowić- tak. Otóż na jednej ze zbiórek na moje leczenie, kiedy
chodziłam z puszką i prosiłam, jedna z pań uzmysłowiła mi, że jest jeszcze
jedno rozwiązanie... - Wolałabym umrzeć, niż się upokarzać i żebrać-
podpowiedziała. Zrobiłam sobie jednak szybką wizualizację, jak wsadzam pani
palec w oko. Poskutkowało. Napięcie zeszło, a pani nie straciła oka. Wilk syty
i owca cała.
Kiedyś na
treningu aikido Sensei, czyli trener naszej grupy, sprawdzał, czy dobrze się
bronię.
- Nie
zasłaniasz się - stwierdził.
- Zasłaniam
- zaprotestowałam.
Pyk i jego
wskazujący palec wylądował w moim oku.
Przez pół
godziny widziałam przez mgłę.
Palec w oko
tym, którym nie wstyd mnie zawstydzać.
Niech
nauczą się zasłaniać.
Pozostało
mi prosić. O wpłaty i o przekazanie na moje leczenie 1% podatku. Tak więc-
proszę Was!
Jeśli będziecie robić PITu PITu to polecam KRS: 0000
33 88 03, cel szczegółowy 1%: "Marzena Erm"
Wpłaty na
konto Fundacji Rak'n'Roll o numerze 34 1140 2017 0000 4002 1296 2440 z dopiskiem "Dla Marzeny Erm"
Jak
wiecie- zbieram jeden procent. Jedni zbierają znaczki, inni punkty karne, ja
przepadam za procencikami. Wątroba jest wyrozumiała i jakoś znosi tę moją słabość. Wiecie też, że
potrzebuję kolejnych 232 tysięcy złotych na całą terapię Adcetrisem, która
przewiduje 16 dawek leku po 32 tysiące każda. W zeszłym roku potrzebowałam
"jedynie" 200 tysięcy na leczenie przeciwko nawrotowi, jednak teraz
muszę walczyć z Hodgkinem, który już wrócił i trzyma swe obleśne łapska na moim
krągłym biodrze. Dlatego konieczne jest przyjęcie wszystkich szesnastu dawek
leku, które przewiduje schemat leczenia. Cała terapia to koszt ponad pół miliona złotych...
Dlatego
Trzeba
działać!
Takie
oto kalendarzyki kieszonkowe wyjdą niebawem z drukarni. Wraz z Misją Rakija
ruszamy pełną parą z zachęcaniem niezdecydowanych podatników na oddanie 1%
podatku na moje leczenie. Może i Wy chcielibyście rozkolportować je u siebie i
zachęcić innych do oddania 1% podatku na leczenie dla mnie? Drukujemy 10 tys.
takich sztuk i będziemy je rozdawać nie tylko w gronie rodziny, ale wszędzie,
gdzie tylko gromadzą się ludzie- zakłady pracy, sklepy, biblioteki, kopalnie,
kościoły... Gdzie tylko się da!
Pewnie
i Wy macie w swojej okolicy miejsca, gdzie moglibyście rozdać takie
kalendarzyki, może pracujecie w dużej firmie, albo Wasi znajomi pracują w
jakimś publicznym miejscu, a może znacie jakieś biura rachunkowe, które chętnie
rozliczyłyby niezdecydowanych klientów przekazując 1% na moją walkę z rakiem? A
może chcielibyście takie kalendarzyki ofiarować rodzinie i znajomym?
Napiszcie
do nas e-maila na misja.rakija@gmail.com w tytule wiadomości pisząc
"kalendarzyki" a w treści Wasz adres zamieszkania oraz ilość
kalendarzyków, którą chcielibyście dostać i rozdać, a my wyślemy je do Was jak
tylko wyjdą z drukarni. To może być 30 sztuk, ale może być i 300! Wyślemy Wam
tyle ile uznacie, że dacię radę rozdać "z ręki do ręki". Gdyby Wam
brakło- doślemy kolejne! Zostawianie kalendarzyków na sklepowych ladach,
portierniach oraz innych płaszczyznach równoległych do sufitu licząc na to, że ktoś
sam się zainteresuje i sam sobie weźmie na niewiele się zdaję. Dlatego
najlepiej dać komuś taki kalendarzyk bezpośrednio do ręki :) Pomóżcie mi
sprawić, żeby jak najwięcej osób dowiedziało się o tym, że potrzebuje pomocy i
chciało przekazać 1% podatku mnie, nie Urzędowi Skarbowego. To dla mnie szansa,
że uzbieram pieniądze na całe leczenie. Potrzeba jeszcze 232 tysięcy złotych.
To ogromna kwota! Pomóżcie mi proszę!
Wróciłam właśnie z kina. Widziałam smutny film, który jednak skończył się dobrze. Mój też tak się skończy, tak coś czuję. Jest dżdżysto, mgliście, wilgotno, ciepło. Zbyt cudownie, żeby przespać tę noc w domu. Tak więc nocuję dziś na trawie, przed domem, wtulona w mojego mięśniaka. Z czworołapem jestem bezpieczna. Pogryzie każdego, kto się tylko zbliży, a nie będzie pachniał mną. Zagryzie zmory senne. Przegoni strachy. Pies Mój.
