Wyssę z Ciebie szpik!

Wróciłam! O prawie 5-tygodniowej włóczędze opowiem Wam...
Kiedy indziej!

Tym razem o czymś znacznie ważniejszym.
Ponoć nie chwali się dnia przed zachodem słońca, ale co tam!

Jakiś czas temu mój doktorek powiedział mi, że będąc w podróży w Brazylii, w jednym z klubów widział tancerkę zabójczo do mnie podobną i że mam bardzo brazylijską urodę. Rozbawiło mnie to, ale kiedy okazało się, że jest w tym garść- bo nawet nie szczypta- prawdy, to już przestało mi być do śmiechu. Po jakimś czasie wyszło na jaw, że faktycznie moje geny są nietutejsze i niestety, ale nie jest to dobra karta, kiedy szuka się dla siebie dawcy szpiku. Okazało się, że na całym bożym świecie nie ma dla mnie genetycznego bliźniaka, a ostatnią moją nadzieją mieli być właśnie Brazylijczycy! Po przekopaniu brazylijskiej bazy potencjalnych dawców szpiku okazało się jednak, że niestety ale i tam nie ma dla mnie zgodnego dawcy...

Właśnie dostałam telefon! W Brazylii zarejestrował się nowy dawca! Czekają go jeszcze szczegółowe badania, ale wygląda na to, że będzie w pełni zgodny!

Brazylio!!! Życzę samych goli na Mundialu!!!

Kaukaz!

Chciałam się podzielić z Wami moim szczęściem! Przed swoim czwartym przeszczepem szpiku, tym razem allo od dawcy niespokrewnionego, chciałam pojechać z Hodgkinem w podróż. Długą, dziką, daleką, samotną, spokojną, odświeżającą umysł, na owłosionym łonie przyrody. Z widokiem na wielki wóz, z ziemią w butach i kurzem w kącikach oczu. Poczuć wolność, Boskość, potęgę przyrody i ciszy. Bez all inclusive, pensjonatów i autokaru. Trochę stopem, trochę marszrutką, sypiając w namiocie lub na podłodze u gościnnych Gruzinów i Ormian. Uciec! 


Tak, wiem. Jestem chora i bezpieczniej by było, gdybym została w domu, pod kloszem, jak róża Małego Księcia. Psia mać! Już ponad trzy lata tu siedzę! Nie mam czasu do stracenia! Kiedy ma nadejść ten lepszy moment na spełnianie marzeń, jeśli nie teraz, przed przeszczepem? Ile można

Ch.

Chujowość to:

1. Konieczność podjęcia decyzji o przeszczepieniu szpiku kostnego wiedząc, że ma się- tak na oko- 60% szans na jego powodzenie. A na oko to chłop w szpitalu umarł.

2. Dowiedzenie się, że wybór jest tylko pozorny, gdyż bez przeszczepienia szpiku Hodgkin- tak po prostu, efektywnie, lecz nieefektownie- zje Ermówkę na deser (rubasznie przy tym mlaszcząc);

3. Uświadomienie sobie swojej wyjątkowości. Na całym Bożym świecie nie ma drugiej takiej Ermówki jak ja- brak zgodnego dawcy szpiku.

Pragnę zauważyć

W lustrze

Że jestem zbyt piękna

Żeby umierać.

Facet w dresie

Poszłam kiedyś na spacer do parku i zobaczyłam faceta w dresie, który bawił się ze swoim bokserem, a że uwielbiam psy to zagadałam do faceta w dresie i spytałam, czy też się mogę z jego adehadowym czworołapem pobawić. Podczas godziny biegania za psem i rzucania mu lakierowanego śliną patyka przekonałam się o tym, że ten zwykły facet w dresie i jego bokser nie byli postawieni na mojej drodze przypadkiem. Adehadowiec pewnie by temu zaprzeczył, gdyż na jego drodze wyłącznie patyk mógł znaleźć się nieprzypadkowo.

Facet w dresie okazał się być wykładowcą filozofii na jednym z uniwersytetów i nie wiedział nawet, że ta gówniara, która go zaczepiła, dopiero co wyszła ze szpitala po kolejnym autoprzeszczepie szpiku, dowiedziała się, że mimo trudów leczenia i tak niebawem umrze na raka, poszła więc sobie do parku trochę pobeczeć i zadać drzewom pytanie "po co to wszystko?". Długo sobie gawędziłam z facetem w dresie o rzeczach ważnych, nim dowiedziałam się, skąd pochodzi jego wiedza i wnikliwość. Ja jednak do końca ukrywałam swoją chorobę. Również pod turbanem. Facet w dresie nawet nie wiedział jak bardzo to, co mówi, było mi właśnie potrzebne. Opowiedział mi m.in o takim gościu, który- bardziej niż na spacery do parku- lubił chodzić na dziwki. Polecił mi jego pamiętnik... "Wyznania Świętego Augustyna".

Pomyślałam potem: jak dobrze, że facet w dresie miał nadpobudliwego psychoruchowo boksera. Inaczej nie podeszłabym i nie zagaiła. Nie zadziałoby się, to co się zadziało, nie byłoby tej rozmowy, a ja błąkałabym się po parku, szlochała i szukała choć jednego suchego fragmentu już sto razy użytej jednorazowej chusteczki. Przy okazji oszczędziłam Bogu ducha winnym drzewom zamęczenia pytaniami retorycznymi.

Czasami rozmowa z mądrym człowiekiem to jak rozmowa z Bogiem. Za takie rozmowy jak tamta oraz jak ta, którą opublikowała Wyborcza mówię DZIĘKUJĘ.

Film bez końca

Tak, Adcetris działa. Jest czysto!

To na prawdę świetna wiadomość,

Lepiej być przecież nie mogło!

To na prawdę świetna wiadomość,

Lepiej być przecież nie mogło!

To na prawdę świetna wiadomość,

Lepiej

być

przecież

nie mogło!

Powtarzam to sobie 50 razy jak Zdrowaś Mario.

Zdrowaś Marzeno!!!

Szafuję wykrzyknikami, żeby pokreślić entuzjazm

Którego nie podzielam.

Jako osoba walcząca z rakiem

Którą ponoć choroba nauczyła

Cieszyć się życiem

Powinnam cieszyć się

Z byle czego

A co dopiero

Z cofnięcia się choroby

Ogłaszam więc

Wcale nie otwarcie

Lecz trochę wstydnie:

Nie cieszę się.

Tak, Adcetris działa.

To na prawdę świetna wiadomość,

Lepiej być przecież nie mogło!

Skaczę z radości

Ale kiedy po podskoku dotykam już ziemi

Strach podcina mi kolana.

Przeszczep szpiku od dawcy niespokrewnionego

- Ja nazywam go przykrą konsekwencją remisji

Lekarze szansą

Moje drżące dłonie śmiercią

Komu wierzyć?

Jest szansa

Na życie

Albo na śmierć

Jak uda,

które zawsze są dwa:

Uda się

Albo się nie uda.

Póki co kontynuuje leczenie Adcetrisem

I myślę co dalej

I nie wiem co dalej

I z każdym dniem nie wiem bardziej.

Co mam zrobić

Do licha

Do diaska

Do cholery?

Jak macie dobre układy z Tym na górze,

To powiedzcie mu, żeby mi na ucho coś podszepnął.

Niech podpowie!

Albo nie

Niech nie szepcze

Niech wrzaśnie mi prosto w ucho!

Żebym się przypadkiem nie przesłyszała...

Taki oto mój "Film bez końca".

Proszę Państwo, Proszę Państwa

Proszę Państwo, Proszę Państwa

Proszę Państwo

o pieniądze,

ale Państwo dać mi nie może

kieszonkowego na życie,

bo forsa jest im potrzebna

na zakupy w pasmanterii.

Trzeba w końcu załatać dziury

w budżetowej skarpecie

grubymi nićmi szytej.

Proszę Państwa

o pieniądze,

bo woda w fontannie zamarzła,

a wdowa wrzuciła doń ostatni grosz,

kasjerka została zwolniona,

a w komisie tuż za rogiem

Diabeł moją duszę wycenił

na psie pieniądze

Jest przesyt na rynku- mówił.

Proszę, proszę proszę... Kolejny sezon proszenia przede mną. Przyzwyczaiłam się już do tego, że mi z tym niezręcznie. Ale czy mam inne wyjście? Choć- gdyby się głębiej zastanowić- tak. Otóż na jednej ze zbiórek na moje leczenie, kiedy chodziłam z puszką i prosiłam, jedna z pań uzmysłowiła mi, że jest jeszcze jedno rozwiązanie... - Wolałabym umrzeć, niż się upokarzać i żebrać- podpowiedziała. Zrobiłam sobie jednak szybką wizualizację, jak wsadzam pani palec w oko. Poskutkowało. Napięcie zeszło, a pani nie straciła oka. Wilk syty i owca cała.

Kiedyś na treningu aikido Sensei, czyli trener naszej grupy, sprawdzał, czy dobrze się bronię.

- Nie zasłaniasz się - stwierdził.

- Zasłaniam - zaprotestowałam.

Pyk i jego wskazujący palec wylądował w moim oku.

Przez pół godziny widziałam przez mgłę.

Palec w oko tym, którym nie wstyd mnie zawstydzać.

Niech nauczą się zasłaniać.

Pozostało mi prosić. O wpłaty i o przekazanie na moje leczenie 1% podatku. Tak więc- proszę Was!

Jeśli będziecie robić PITu PITu to polecam KRS: 0000 33 88 03, cel szczegółowy 1%: "Marzena Erm"

Wpłaty na konto Fundacji Rak'n'Roll
o numerze 34 1140 2017 0000 4002 1296 2440                 z dopiskiem "Dla Marzeny Erm"

Odpłacę w uśmiechu!

Obiecuję.

Drodzy Czytacze, Wspieracze, Podglądacze, Tajni Agenci

Umiłowani w mym blogu Bracia i Siostry

Jak wiecie- zbieram jeden procent. Jedni zbierają znaczki, inni punkty karne, ja przepadam za procencikami. Wątroba jest wyrozumiała i jakoś znosi tę moją słabość. Wiecie też, że potrzebuję kolejnych 232 tysięcy złotych na całą terapię Adcetrisem, która przewiduje 16 dawek leku po 32 tysiące każda. W zeszłym roku potrzebowałam "jedynie" 200 tysięcy na leczenie przeciwko nawrotowi, jednak teraz muszę walczyć z Hodgkinem, który już wrócił i trzyma swe obleśne łapska na moim krągłym biodrze. Dlatego konieczne jest przyjęcie wszystkich szesnastu dawek leku, które przewiduje schemat leczenia. Cała terapia to koszt ponad pół miliona złotych...

Dlatego

Trzeba działać!

Takie oto kalendarzyki kieszonkowe wyjdą niebawem z drukarni. Wraz z Misją Rakija ruszamy pełną parą z zachęcaniem niezdecydowanych podatników na oddanie 1% podatku na moje leczenie. Może i Wy chcielibyście rozkolportować je u siebie i zachęcić innych do oddania 1% podatku na leczenie dla mnie? Drukujemy 10 tys. takich sztuk i będziemy je rozdawać nie tylko w gronie rodziny, ale wszędzie, gdzie tylko gromadzą się ludzie- zakłady pracy, sklepy, biblioteki, kopalnie, kościoły... Gdzie tylko się da!

Pewnie i Wy macie w swojej okolicy miejsca, gdzie moglibyście rozdać takie kalendarzyki, może pracujecie w dużej firmie, albo Wasi znajomi pracują w jakimś publicznym miejscu, a może znacie jakieś biura rachunkowe, które chętnie rozliczyłyby niezdecydowanych klientów przekazując 1% na moją walkę z rakiem? A może chcielibyście takie kalendarzyki ofiarować rodzinie i znajomym?

Napiszcie do nas e-maila na misja.rakija@gmail.com w tytule wiadomości pisząc "kalendarzyki" a w treści Wasz adres zamieszkania oraz ilość kalendarzyków, którą chcielibyście dostać i rozdać, a my wyślemy je do Was jak tylko wyjdą z drukarni. To może być 30 sztuk, ale może być i 300! Wyślemy Wam tyle ile uznacie, że dacię radę rozdać "z ręki do ręki". Gdyby Wam brakło- doślemy kolejne! Zostawianie kalendarzyków na sklepowych ladach, portierniach oraz innych płaszczyznach równoległych do sufitu licząc na to, że ktoś sam się zainteresuje i sam sobie weźmie na niewiele się zdaję. Dlatego najlepiej dać komuś taki kalendarzyk bezpośrednio do ręki :) Pomóżcie mi sprawić, żeby jak najwięcej osób dowiedziało się o tym, że potrzebuje pomocy i chciało przekazać 1% podatku mnie, nie Urzędowi Skarbowego. To dla mnie szansa, że uzbieram pieniądze na całe leczenie. Potrzeba jeszcze 232 tysięcy złotych. To ogromna kwota! Pomóżcie mi proszę!

32 koła

Jestem kobietą z klasą
Dlatego zamiast upijać się w piątek tanim jabolem
Będę pakować sobie w żyłę prochy za 32 koła.

Kto bogatemu zabroni?

Adcetris de Lux tylko dla wybranych.
Przez Hodgkina- rzecz jasna.

W kwietniu kończy mi się kasa.
Będę podbierać bratu ze skarbonki
Sprzedam telewizor rodziców
I złoty zegarek po babci.

Zrobię wszystko

Z miedziaków przecedzę wodę w fontannie
Z najniższej krajowej oskubię kasjerkę
Odbiorę wdowie grosz
Zaprzedam duszę diabłu

Oddam pocałunek ciepły
Oddam się za soczewicy miskę
Oddam życie za siebie
Oddam pięknym za nadobne

Bylebym miała na kolejną działkę.

Tyle we mnie chęci Życia
Aż ręce mi się trzęsą
Na samą myśl,
odstawienia Go
na wieki wieków
Amen

Cancer Plan

Cancer Plan, czyli pomysł onkologów, by znieść limity w leczeniu raka. Brzmi jak jedna z kategorii znanej wszystkim dyscypliny sportowej- rzut słowem na wiatr. Albo jak strawa dla złotej rybki. Albo jak bajka. 

Jednak kiedy w ścisłej współpracy górna i dolna warga twierdzą,

że to możliwe,

I kiedy nosiciel warg zaczyna mówić,

z przekonaniem kogoś, kto naprawdę wierzy w to co mówi,

W setkach tysięcy chorych na raka polaków budzi się nadzieja

na porzucenie narzuconej w horrorze roli.

We mnie też,
ale mówią, żem naiwna. 

Od horroru do onirycznej bajki o zdrowiu i szczęściu długa droga, ale gdyby Cancer Plan wypalił, już nigdy nie powiedziałabym "nie możliwe".

Siedzimy, czekamy, nic się nie dzieje

- Ot cała horroru zawiła fabuła,

Aż krew w żyłach mrozi.

Jednak gdzieś tam 

W środku
Wierzę w bajki.

Wyraz wdzięczności, czyli słowo na osiem liter

Ludziska Moje Kochane, chcę Wam bardzo podziękować za ogromną pomoc, której bardzo potrzebuję i którą ciągle od Was dostaję. Moje życie okazało się być na wagę złota i to w sensie dosłownym, bo dzięki złotówkom, które przelewacie na moje konto oraz dzięki 1% podatku, który przeznaczyliście na moje leczenie, mogłam zacząć leczenie Adcetrisem. Mam szansę wyzdrowieć i żyć! Wy daliście mi tę szansę, bo sama tak ogromnych pieniędzy na leczenie bym nie wyczarowała, choć znam kilka zaklęć. 

DZIĘKUJĘ!!! ♥

Udało się uzbierać 282.515,22 zł, w tym 30.929,00 zł z 1% podatku. Tych pieniędzy starczy mi na 8 podań Adcetrisu! Pełny cykl leczenia to 16 podań, tak więc pora ruszyć z kolejnymi zbiórkami pieniędzy, ale ale... połowa drogi już za nami :) DZIĘKUJĘ KOCHANI LUDZIE!!!

Kłaniam się Ja

Dziewczyna z tupetem

Lub bez

Jeśli halny śmielej zawieje 

I zwieje.